Ο Κώστας

Γεννήθηκα στην Πάφο το 1977, με ρίζες από την Αμμόχωστο και την Κερύνεια.

Σπούδασα Επιστήμες της Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και για έντεκα χρόνια βρέθηκα καθημερινά σε μια τάξη δημοτικού.

Την περίοδο που «δίδασκα», έμαθα πολλά από τους μαθητές μου.

Κάπου στα 25 μου αποφάσισα να μάθω κιθάρα, με έναν αρχικό στόχο: να παίζω τραγούδια των Metallica.

Στο δεύτερο κιόλας μάθημα, όμως, είπα στον δάσκαλό μου:

«Εξακολουθώ να θέλω να μάθω κιθάρα για να παίζω Metallica. Αλλά θέλω να μάθω και για να γράφω δικά μου τραγούδια.»

Για καιρό προσπαθούσα. Έγραφα κάτι στην κιθάρα και προσπαθούσα να τραγουδήσω πάνω του, να βρω μια μελωδία, να το κάνω τραγούδι.

Δεν τα κατάφερνα.

Μέχρι που, πέντε-έξι χρόνια αργότερα, κατάφερα να ολοκληρώσω το πρώτο μου τραγούδι. Τον «Σκηνοθέτη».

Τότε άρχισαν σιγά-σιγά να έρχονται κι άλλες ιδέες. Και κάποιες από αυτές κατάφερα να τις κάνω τραγούδια.

Δεν ξέρω ούτε κι εγώ πώς ακριβώς συνέβη, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα είχα στα χέρια μου έναν δίσκο με επτά τραγούδια, σε δική μου μουσική και στίχους!

Μετά τον δίσκο ακολούθησαν κάποια τραγούδια που ολοκλήρωσα και αρκετά άλλα που περιμένουν ακόμη να έρθει η ώρα τους.

Ταυτόχρονα, μου γεννήθηκε η επιθυμία να γράψω ένα βιβλίο — ένα παραμύθι για παιδιά του Δημοτικού.

Και μια Παρασκευή, καθώς οδηγούσα, μου ήρθε η ιδέα.

Σκεφτόμουν ότι ήταν Παρασκευή και πως πολλοί λένε «Παρασκευούλα ζάχαρη, Παρασκευούλα μέλι».

Και τότε μου πέρασε από το μυαλό:

«Φαντάζεσαι οι μέρες να ήξεραν πώς νιώθουμε γι’ αυτές; Πώς θα ένιωθε η καημένη η Δευτέρα;»

Και κάπου εκεί αποφάσισα να γράψω ένα παραμύθι για τη Δευτέρα.

Αφού κανείς δεν την αγαπά!

Όταν ξεκίνησα να γράφω, όμως, η αφήγηση δεν έβγαινε. Χρειαζόμουν βοήθεια. Κάποιον άλλο να αφηγείται την ιστορία της Δευτέρας.

Καλώς όρισε τότε ο παππούς, για να πει την ιστορία, και ο εγγονός του, ο Ιάσονας, για να την ακούσει.

Τέλεια. Λύθηκαν τα χέρια μου. Ξεκινήσαμε δυναμικά.

Δεν υπολόγισα όμως ότι ο παππούς και ο Ιάσονας θα άρχιζαν να κάνουν του κεφαλιού τους.

Οι διάλογοι άλλαζαν. Η ιστορία πήγαινε αλλού. Τα νοήματα βάθαιναν.

Τι γίνεται εδώ πέρα;

Ξεκίνησα για να πάω από την Πάφο στη Λεμεσό κι αυτοί με παίρνουν μέσω Τροόδους!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πετάγονται στην κουβέντα ο… Θεός και η Δευτέρα και ανεβάζουν τον πήχη.

Και κάπως έτσι, ένα παραμύθι που ξεκίνησε για παιδιά του Δημοτικού έγινε ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά.